Sakallıların gölgesinde değil, birlikte kalmanın ışığında

• “Halep’te farklı halklardan kadınlar aynı yerde kaldı, aynı duygularla sabahladı, savunma güçlerine moral vermek için birbirlerine tutundu. Dayanışma burada bir slogan değil; hayatta kalmanın örgütlü hâlidir.”

MERAL MELTEM TİRYAKİ

Halep’te yaşananlar bir çatışma başlığına sığmıyor. Savaş bitmedi; hâlâ sürüyor ve her saat başka bir yüzünü gösteriyor. Burada yaşanan, uzun zamandır tanıdık bir gerçeğin yeniden karşımıza çıkmasıdır: Aynı tahakküm, bu kez sakallı bir dille dayatılıyor.

İlk gün, mahallede elektrik yoktu. İnsanlar evlerinden çok birbirlerine yakındı. Kadınlar, çocuklar ve yaşlılar aynı avluda toplandı. Kürtçe, Arapça, Süryanice cümleler birbirine karıştı. Kim nerede kalacak, kim yaralı, kimin ekmeği var… Bu acele değil, öğrenilmiş bir refleksti. Özerk yönetimin 14 yıllık tecrübesi, tam da böyle anlarda kendini gösterir: birlikte kalmak bir ilke değil, pratik bir bilgidir.

Halep’te durulan yer nettir

Bu avluda Selwa vardı. 65 yaşında. Halep’te birden fazla savaşı görmüş, rejimleri, bayrakları ve sloganları değişirken aynı acının kaldığını yaşamış bir kadın. Elinde silah yoktu ama bütün gün ayaktaydı. Savunma güçlerine çay taşıdı, gençlere “yalnız değilsiniz” dedi, korkan çocukları yanına oturttu. “Biz buradayız” demenin onlarca yolunu buldu. Direniş onun için cephede olmak değil, halkın birbirine dağılmamasını sağlamaktı.

İkinci gün silah sesleri daha yakındı. Buna rağmen kadınlar dağılmadı. Çünkü karşılarında duran gücün ne olduğunu biliyorlardı: Kadını itaatkâr bir gölgeye indirgeyen, toplumu tek sesli kılmak isteyen, eski Baas rejiminin yöntemlerini dini söylemlerle yeniden üreten sakallı bir düzen. Bu yüzden Halep’te durulan yer nettir. Bu duruş, kadınların özne olduğu, halkların eşitçe var olduğu özerk yaşam deneyimine yaslanır.

Dayanışma bir slogan değil

Bu iki gün boyunca farklı halklardan kadınlar aynı yerde kaldı, aynı duygularla sabahladı, savunma güçlerine moral vermek için birbirlerine tutundu. Dayanışma burada bir slogan değil; hayatta kalmanın örgütlü hâlidir. Enternasyonalizm de tam olarak bu ortaklıkta vücut bulur.

Savaş sürüyor. Tehlike geçmiş değil. Ama Halep’te ayakta kalan şey, Selwa’nın sessiz inadıyla, kadınların birlikte duruşuyla ve halkların birbirine sığınmasıyla hâlâ canlıdır. Bu, bastırılamayan bir tanıklıktır.

Ve bu tanıklık, susturulmuş bir hikâye değil; hâlâ yaşayan bir gerçekliktir.