Rojava’yı savunmak

• Rojava’yı korumak, tarihsel bir sorumluluktur. Sessiz kalmak, mevcut düzenin ve sömürgecilerin yanında saf tutmaktır.

MEM ARYAN

“Devrim bir kadının evidir, çünkü kalacak başka bir yeri yoktur.” İran’da bir duvara yazılan bu cümle, yüzyıllardır dışlanan, susturulan ve hayatta kalmak için kendi mekânını yaratmak zorunda bırakılanların tarihsel özetidir. Ev, burada bir barınaktan fazlasını ifade eder; güvenliği, hafızayı, birlikte yaşama iradesini ve geleceğe dair umudu. Bu yüzden bir ev yıkıldığında, içinde biriken yaşam deneyimi, dayanışma ve direniş de hedef alınır. Rojava, bugün tam olarak böyle bir evdir. Ona yönelen saldırılar, bir toprak parçasına değil, bu evin mümkünlüğüne, yani başka bir yaşam ihtimalinedir.

Rojava’ya yönelen saldırılar, bir askeri çatışmanın ötesindedir. Ortadoğu’da kurulmuş bütün iktidar biçimlerinin kendini savunma refleksidir, çünkü Rojava, iktidarın ezberini bozan bir deneyimdir. Devlet olmadan da örgütlenmenin, erkek egemenliği olmadan da düzenin, tek kimlik dayatılmadan da birlikte yaşamın mümkün olduğunu gösterdi. Bu, silahlarla bastırılmak istenen asıl hakikattir.

Kadının merkezde olduğu bir toplumsal yapı, yalnızca patriyarkayı değil, onun üzerine inşa edilmiş bütün siyasal ve ekonomik ilişkileri tehdit eder. Rojava’da kadın özgürlüğü, toplumun kurucu ilkesi olarak ele alındı. Bu yüzden saldırılar, doğrudan bu ilkeyi hedef alır. Kadını yeniden korkuya, toplumu yeniden itaate, yaşamı yeniden suskunluğa çekmek ister.

Rojava'nın ahlaki üstünlüğü

Rojava’nın asıl gücü, askeri savunmasında değil, ahlaki üstünlüğündedir. Orada insanlar, nasıl yaşamak istediklerine dair söz söyler. Meclisler, komünler, ortak üretim alanları; bunların hepsi birer yönetim modeli olmanın ötesinde, iktidarsız bir yaşamın mümkün olduğuna dair somut kanıtlardır. İşte bu kanıt yok edilmek istenir.

Bu noktada Rojava’yı neden sahiplenmemiz gerektiği sorusunun cevabı da var. Rojava, sadece Kürt halkının kazanımı değildir. O, yüzyıllardır ezilenlere “başka bir yol” olduğunu gösteren nadir örneklerden biridir. Eğer bu deneyim yalnız bırakılırsa kaybedilen de yalnızca bir bölge değil, özgürlüğün mümkün olduğuna dair ortak inanç olur.

Rojava’yı sahiplenmek kadının yeniden eve kapatılmasına karşı çıkmaktır. Halkların birbirine düşman edilmesine itiraz etmektir. Devlet şiddetinin tek “düzen” olarak sunulmasını reddetmektir. Umudun bombalanmasına izin vermemektir. Rojava düşerse egemenler, bir kez daha şunu kanıtlamış olur: Deneyenler cezalandırılır.

Rojava, kolektif bir bilinçtir

Bu yüzden Rojava’yı korumak, tarihsel bir sorumluluktur. Sessiz kalmak, mevcut düzenin, sömürgecilerin yanında saf tutmaktır. Rojava’nın yaşaması, özgürlüğün bir pratik olarak var olabilmesi için gereklidir.

Devrimin bir kadının evi olması, bize şunu gösterir ki; evler yıkıldığında insanlar sadece sokakta kalmaz, bilincini de kaybeder. Rojava, kolektif bir bilinçtir. Kadınların, halkların ve inkâr edilenlerin bilinci. Bir bilinç, korunmazsa pusulasız kalıp yok olur. Bir deneyim, savunulmazsa tekrarlanamaz. Bu yüzden Rojava’yı sahipleniyoruz. Orada savunulan, bizim de içinde yaşayabileceğimiz bir geleceğin ihtimali; özgürlüğü isteyen ve savunan herkesin evidir…